Ayşe: Napıciz şimdi bundan sonra?
Haşmet: Bilmem… ama yaşıyoruz, iki kişiyiz ve birbirimizi seviyoruz…
Korkma, dünyada her zaman inanılacak sağlam şeyler bulunur.
Geçen Atıf Yılmaz’ın 1966 yılında çekmiş olduğu Ah Güzel İstanbul‘u izledim ve bayıldım. Ayşe (Ayla Algan), İzmir’den İstanbul’a şarkıcı olmak için gelen saf genç kız, Haşmet (Sadri Alışık), servetini yıllar içinde kaybetmiş, kökleri Osmanlı’ya dayanan bir ailenin son ferdi, tanışırlar aşık olur filan fıstık. Konu başta klişe görünebilmekle birlikte filmin yaklaşımı oldukça sıradışı olduğundan fevkalade ilginç bir film olmuş, ayrıca müthiş de bir komedi. Yukarda alıntıladığım diyalog, filmin boğaz vapurunda geçen kapanış sahnesinden, insanın içini rahatlatan bir mutlu son olmaktan epey uzak, hatta filmin benle dalga geçtiği hissine bile kapıldım izlerken.
Epey aramama rağmen Ah Güzel İstanbul‘un düzgün bir kopyasını bulamadım ve mecburen youtube’dan izledim, size de bu yol yordam tavsiye olunur, en azından başı be, hadi be.
